De leugen waarin wij leven

De leugen waarin wij leven. Op dit moment zou je overal kunnen zijn, alles doen. In plaats daarvan zit je voor je computerscherm wat houdt ons tegen te doen wat we willen doen.

Te zijn waar we willen zijn? Elke dag worden wakker in dezelfde kamer en en volgen we hetzelfde pad, om dezelfde dag te beleven als gisteren. Maar ooit was elke dag een nieuw avontuur. Ergens is er iets veranderd, ooit waren elke dagen tijdloos, nu zijn ze gepland. Is dit wat het bekend om volwassen te worden? , om vrij te zijn? Maar zijn we echt vrij? Voedsel, water, land.

De elementen die we nodig hebben om te overleven zijn in handen van corporaties. Er groeit geen eten voor ons aan de bomen, er stroomt geen drinkwater in beken en rivieren, er is geen land om een huis te bouwen. Als je probeert te nemen wat de aarde je biedt wordt je opgesloten. Dus leven we naar hun regels.  We ontdekken de wereld door een tekstboek. Jaren achtereen zitten we stil en herkauwen we wat ons wordt verteld. We worden getest en gesorteerd als proefpersonen in een lab.

We worden opgevoed om geen verschil in de wereld te maken opgevoed om niet anders te zijn. Slim genoeg om ons werk te doen maar niet om af te vragen waarom we het doen. Dus we werken en we werken totdat we geen tijd meer over hebben om te leven. totdat er een dag komt waarop we te oud zijn om te werken. Dan worden we achtergelaten om te sterven. Onze kinderen nemen onze plaats in in het spel. Voor ons is ons pad uniek, maar samen zijn we niets meer dan brandstof. De brandstof die de elite voortstuwt. De elite die zich verstopt achter de logo’s van  hun corporaties.

Dit is hun wereld. En hun meest waardevolle grondstoffen zitten niet in de grond. Dat zijn wij! Wij bouwen hun steden, besturen hun machines, wij vechten hun oorlogen. Uiteindelijk is het niet geld dan hen voortdrijft. Het is macht. Geld is simpelweg het gereedschap dat ze gebruiken on ons te besturen. Waardeloze stukken papier die we nodig hebben om te eten, te bewegen en om ons te entertainen. Ze gaven ons geld in ruil daarvoor gaven wij hen de wereld. “Panem et circenses” Waar ooit bomen stonden die de lucht verschoonden, staan nu fabrieken die het vergiftigen. Waar ooit drinkbaar water lag, ligt giftig afval dat stinkt. Waar ooit dieren vrij rondzwierven staan industriële veehouderijen waar ze eindeloos geboren en geslacht worden voor ons genoegen.

Meer dan een miljard mensen verhongeren ondanks dat we genoeg eten hebben voor iedereen. Waar gaat het allemaal heen? 70% van het graan dat we verbouwen wordt aan dieren gevoerd om ze maar vet genoeg te maken voor jou diner. Waarom zou je het verhongeren steunen? Ze zijn verder niet van nut. We zijn als een plaag die zich verspreidt over de wereld. Het milieu dat ons in leven houdt vernietigend. We zien alles als iets om te verkopen, als een object om te bezitten. Maar wat gebeurt er wanneer we de laatste rivier hebben verontreinigd? Het laatste beetje lucht hebben vergiftigd? Wanneer we geen olie meer hebben voor de trucks die ons ons voedsel brengen? Wanneer zullen we ons realiseren dat we geld niet kunnen eten dat het geen waarde heeft? We vernietigen niet de planeet. We vernietigen al het leven erop. Elk jaar sterven er duizenden soorten uit. Het duurt niet lang meer of wij zijn de volgende. Als je in Amerika woont heb je 41% kans dat je kanker krijgt. Hartziekten doden 1 op de 3 amerikanen. We nemen medicijnen om deze problemen aan te pakken, maar medische zorg is doosoorzaak nummer drie. Er wordt ons verteld dat alles opgelost wordt door geld naar wetenschappers te gooien zodat ze een pil kunnen ontwikkelen die al onze problemen oplost.

Maar de farmaceutische bedrijven en cancer societys hebben leed nodig om geld te verdienen. We denken dat we naar de oplossing rennen, maar eigenlijk rennen we weg van de oorzaak. Ons lichaam is een product van wat we eten, en wat we weten is puur ontwikkeld voor winst. We vullen onszelf met giftige chemicaliën. De lichamen van dieren besmet met medicijnen en ziektes. Maar we zien het niet. De kleine groep van corporaties die de media bezitten willen niet dat we het zien. We worden omringd met een fantasie die ons verteld wordt de werkelijkheid te zijn.

Het is grappig te bedenken dat mensen ooit dachten dat de aarde het middelpunt van het universum was. Maar ja, tegenwoordig zien we onszelf als het middelpunt van de planeet. We wijzen naar onze technologie en zeggen dat we de slimsten zijn. Maar illustreren computers, auto’s en fabrieken echt hoe intelligent we zijn? Of laten ze zien hoe lui we zijn geworden? We dragen het label “beschaafd” Maar als je dat label weghaalt, wat zijn we dan? Hoe snel we wel niet vergeten dat pas in de laatste honderd jaar vrouwen stemrecht kregen; zwarten dezelfde rechten gaven als anderen. We doen alsof we alwetende wezens zijn, maar er is veel dat we niet zien. We lopen op straat en negeren alle kleine dingen. De ogen die staren. De verhalen die ze delen. We zien alles als een achtergrond voor “mij”.

Misschien zijn we bang dat we niet alleen zijn. Dat we deel zijn van een groter plaatje. Maar we maken die connectie niet. We vinden het oké om varkens, koeien, kippen, en vreemdelingen uit een ander land te vermoorden. Maar niet onze buren, honden en katten die we hebben

leren liefhebben en begrijpen. We noemen andere wezens stom, maar toch wijzen we naar hem om onze acties te rechtvaardigen.

Maar dat we vermoorden simpelweg omdat we het kunnen en het altijd al hebben gedaan, maakt dat het goed? Of laat het zien hoe weinig we geleerd hebben? Dat we nog steeds uit oeragressie handelen in plaats vanuit overweging en compassie. Op een dag zal de sensatie die we leven noemen ons verlaten. Onze lichamen zullen rotten, onze kostbaarheden worden ingevorderd.

De acties van gisteren zijn alles wat overblijft. De dood omringt ons continu, maar toch lijkt het zo ver weg van ons dagelijks leven. We leven op een wereld op rand van instorten. De oorlogen van morgen hebben geen winnaars. Omdat geweld nooit de oplossing zal zijn; het zal elk mogelijke oplossing vernietigen.

Als we allemaal naar ons meest innerlijke verlangen kijken, zullen we zien dat onze dromen niet zo verschillen. We delen een gezamenlijk doel, geluk. We scheuren de wereld in stukken op zoek naar vreugde zonder ooit eerst naar onszelf te kijken. Veel van de gelukkigste mensen bezitten het minst. Maar zijn we wel echt zo gelukkig met onze Iphones onze grote huizen en onze luxe auto’s?

We hebben onszelf losgekoppeld van elkaar. Onze idolen zijn mensen die we nog nooit hebben ontmoet. We zijn getuige van het buitengewone op onze schermen maar van alledaagse overal elders. We wachten op iemand om ons verandering te brengen zonder ooit te denken over zelf de veranderen.

Presidentiële verkiezingen zouden net zo goed kop of munt kunnen zijn. Het zijn twee kanten van dezelfde munt. We kiezen welk gezicht we willen zien en de illusie van keuze en verandering is ontstaan. Maar de wereld blijft hetzelfde. We realiseren ons niet dat de politici ons niet dienen; ze dienen hen, die hen betalen om aan de macht te komen. ( Niet iedereen is hetzelfde, ook al zitten ze vast in het systeem, sommige machthebbers proberen toch met de middelen die ze hebben het goede te doen)

We hebben leiders nodig, geen politici. Maar in deze wereld van volgers zijn we vergeten onszelf te leiden. Stop met wachten op verandering. En wees zelf de verandering die je wil zien. We zijn niet zo ver gekomen door op onze kont te zitten. De mensheid heeft niet overleefd doordat we de snelsten of de sterkste waren, maar omdat we samenwerkten.

We hebben ons meester gemaakt in doden. Laten we ons nu focussen op de vreugde van leven. Dit gaat niet om het redden van de planeet. De Aarde zal blijven bestaan met of zonder ons, ( al vergaat de aarde dan zal er weer een nieuwe aarde komen om op de leren) De Aarde bestaat al miljarden jaren, ieder van ons heeft geluk de 80 te halen.

We zijn een flits in de tijd, maar onze impact is voor eeuwig. Ik heb vaak gehoopt dat ik een tijd voor de computers leefde, toen we nog geen schermen hadden om ons af te leiden. Maar ik realiseerde me dat er één reden is waarom dit de enige tijd is dat ik wil leven. Omdat er vandaag een mogelijkheid ligt die we nooit eerder hadden.

Het internet geeft ons de macht om een bericht te delen en miljoenen mensen rond de wereld te verenigen. Nu we nog kunnen moeten we onze schermen gebruiken om ons dichter bij elkaar te brengen, in plaats van verder uit elkaar te drijven. Ten goede of ten kwade, onze generatie zal de toekomst van leven op Aarde bepalen. We kunnen kiezen om dit systeem van vernietiging te blijven enen totdat er geen herinnering meer aan ons bestaan overblijft.

Of we kunnen wakker worden. Ons realiseren dat we niet verder evolueren, maar achteruit gaan… We hebben alleen schermen in ons gezicht zodat we niet zien waar we heen gaan. Dit huidige moment is waartoe elke stap, elke zucht en elke dood ons geleid heeft. We zijn de gedachten van iedereen die voor ons kwam. En nu is het onze beurt. je kunt kiezen je eigen pad te volgen of om de weg te kiezen die zoveel andere voor jou al namen.

Het leven is geen film. Het script is niet al geschreven. Wij zijn de schrijvers. Dit is jou verhaal. Hun verhaal, ons verhaal.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.